Byłem czytelnikiem "Fantastyki" a potem "Nowej Fantastyki" od pierwszego numeru.
(z pierwszych czytałem głównie komiksy - miałem 9 lat - ale potem nadrobiłem)
Zbieraliśmy je z Ojcem. Polowaliśmy w antykwariatach na brakujące numery.
Skompletowaliśmy. Wszystkie roczniki. Czytaliśmy.
*
Zazwyczaj czytałem od deski do deski.
Potem zacząłem pomijać opowiadania fantasy - nie leżały mi.
Czasopismo podpowiadało wiele cennych literackich tropów.
Dzięki Fantastyce poznałem "Cień kata", "Księżniczkę Marsa", "Grę Endera"....
*
Aż przyszedl taki miesiąc gdy kupiłem czasopismo po raz ostatni.
Dlaczego? Zdjęto felieton Lecha Jęczmyka
- człowieka o nieocenionych zasługach dla naszego ruchu.
Człowieka który jeszcze w latach 70-tych wywalczył przekłady wielu klasycznych pozycji fantastyki anglosaskiej.
Byłego radaktora naczelnego - który przeprowadził gazetę przez naprawdę trudny okres.
A do tego zasłużonego opozycjonisty i ochroniarza ks. Popiełuszki.
*
Prywatnie dodam: Lech Jęczmyk znajduje się w piwerwszej piątce najmądrzejszych ludzi jakich w zyciu spotkałem.
*
Gdy się dowiedziałem o zdjęciu felietonu - poczułem jakby napluto mi w twarz.
Poniżono człowieka wielkiego formatu, człowieka o bezdyskusyjnej pozycji w fandomie.
Dla mnie to była nawet nie zdrada, ale wrogie przejęcie pisma stanowiącego głos miłośników fantasyki.
*
Napisałem do ówczesnego naczelnego co o tym sądzę. Nic to nie zmieniło.
*
nigdy więcej nie dałem im opowiadania
*
Potem przyszła jeszcze ta obrzydliwa zadyma i płaszczenie się redakcji przed nakiś tam dehnelem...
Żałośne i obrzydliwe.
*
A do tego bardzo smutne,

© 2024 Andrzej Pilipiuk | Wszystkie prawa zastrzezone| Realizacja: AS DIGITAL