O trepach

Gdy byłem mały władze PRL-u robiły co mogły by ocieplić wizerunek żołnierza. Po stanie wojennym było to zadanie w zasadzie niewykonalne. 

Na "Ludowe Wojsko" jedni ludzie patrzyli z niechęcią, inni z nienawiścią i pogardą. Honor munduru był spalmiony* i żadne "akcje żniwne" ani budowa mostów (w Warszawie nieistniejący już most Syreny*) tego stanu rzeczy nie mogły zmienić. Regularne emisje serialu o czterech pancernych - też wiele nie dały. 

Armia jawiła się jako jako okupant wewnętrzny. Bliższe kontakty z kadrą oficerską zniechęcały dodatkowo - dało się odczuć chamstwo i prymitywizm terepów od jaruzela. Pobór, tolerowana przez kadrę brutalna fala w jednostkach, etc. tylko tę niechęć pogłąbiały. 

Bardzo nieliczne pozytywne wyjątki - stanowiły niezamierzoną anomalię systemu... 

*

Przeszliśmy bardzo długą drogę. Przede wszystkim nastapiła zmiana mentalna. Po niej - wymiana pokoleniowa. Pojawili się nowi ludzie. Nowe standardy. Dziś spoglądamy na wojsko diametralnie inaczej. 

Patrzymy przez pryzmat misji zagranicznych - nasi byli w Iraku, Afganistanie, byłej Jugosławii. Zapisali tam piękną kartę - stanowiąc widoczny znak sprzeciwu ludów wolnego świata. Wyzwanie rzucone loklanym totalitaryzmom i kieszonkowym dyktatorom. Powołanie WOT pokazało że idea dobrowolnej ochotniczej służby krajowi odrodziła się. 

To już zupełnie inna armia. Na szczęście. 

Wojsko broni też naszych granic przed inwazją pseudouchodźców. I to jest w dzisiejszych czasach najważniejsza misja. 

I tu każdy Polak niezależnie od sympatii politycznych powinen okazać wdzięczność i szacunek.

*

Ja w każdym razie - okazuję.

___________________________________________________________________________________________________________

*https://pl.wikipedia.org/wiki/Most_Syreny_w_Warszawie

** poza miejską legendą o rozstrzelaniu kilku niepokornych nie ma żadnych śladów by kadra LWP sprzeciwiła się wprowadzeniu stanu wojennego.